من سبزترین واژه ی ملموس غروبم
کاش در این وسعت سبز یک نفر درد مرا می فهمید....

بوي عيدي بوي توپ بوي كاغذ رنگي
بوي تند ماهي دودي وسط سفره نو
بوي ياس جا نماز ترمه مادربزرگ

با اينا زمستونو سر ميكنم با اينا خستگيمو در ميكنم

شادي شكستن قلك پول
وحشت كم شدن سكه عيدي از شمردن زياد
بوي اسكناس تا نخورده لاي يه كتاب

با اينا زمستونو سر ميكنم با اينا خستگيمو در ميكنم

فكر قاشق زدن يه دختر چادر سياه
شوق يك خيز بلند از روي بو ته هاي نور
برق كفش جفت شده تو گنجه ها

با اينا زمستونو سر ميكنم با اينا خستگيمو در ميكنم

عشق يك ستاره ساختن با دلك ترس
نا تموم گذاشتن جريمه هاي عيد مدرسه
بوي گل محمدي كه خشك شده لاي كتاب

با اينا زمستونو سر ميكنم با اينا خستگيمو در ميكنم

بوي باغچه بوي حوض عطر خوب نذري
شب جمعه پي فانوس توي كوچه گم شدن

توي جوي لاجوردي هوس يه آبتني

با اينا زمستونو سر ميكنم با اينا خستگيمو در ميكنم

رستنی ها کم نیست ، من و تو کم پودیم ، خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم ، گفتنی ها کم نیست ، من و تو کم گفتیم ، مثل هذیان دم مرگ ، از آغاز چنین درهم و برهم گفتیم ، دیدنی ها کم نیست ، من و تو کم دیدیم ، بی سبب از پاییز ، جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم ، چیدنی ها کم نیست ، من و تو کم چیدیم ، وقت گل دادن عشق ، روی دار قالی ، بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم ، خواندنی ها کم نیست ، من و تو کم خواندیم ، من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد ، با دهانی بسته وا ماندیم ، من و تو کم بودیم ، من و تو اما در میدانها ، اینک اندازه ما می خوانیم ، ما به اندازه ما می بینیم ، ما به اندازه ما می چینیم ، ما به اندازه ما می بوییم ، ما به اندازه ما می روییم ، من و تو کم نه که باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم ، من و تو خم نه و در هم نه و کم هم نه که می باید با هم باشیم ، من و تو حق داریم ، در شب این جنبش ، نبض آدم باشیم ، من و تو حق داریم ، که به اندازه ما هم شده با هم باشیم ، گفتنی ها کم نیست  ...